Akt notarialny – Fundament Pewności Prawnej: Definicja i Znaczenie

W skomplikowanym świecie prawa cywilnego i obrotu gospodarczego, istnieje szereg czynności, które dla swojej ważności i bezpieczeństwa prawnego wymagają szczególnej formy – aktu notarialnego. Zapytanie „akt co to” odnosi się do dokumentu o niezwykle doniosłym znaczeniu, sporządzanego przez notariusza, który jest funkcjonariuszem publicznym, powołanym do czuwania nad prawidłowym przebiegiem obrotu prawnego. Akt notarialny to nic innego jak urzędowy dokument, potwierdzający dokonanie określonej czynności prawnej, taki jak sprzedaż nieruchomości, założenie spółki czy sporządzenie testamentu. Jego istota opiera się na zasadzie zaufania publicznego, co oznacza, że dokumenty sporządzone przez notariusza mają szczególną moc dowodową i są traktowane jako prawdziwe, dopóki ich fałszerstwo nie zostanie udowodnione.

Definicja aktu notarialnego wykracza poza zwykłe spisanie umowy. Jest to forma prawna, która nadaje czynnościom prawnym najwyższą rangę wiarygodności, autentyczności i bezpieczeństwa. W odróżnieniu od umów zawieranych w formie pisemnej, akt notarialny nie tylko dokumentuje zgodne oświadczenia woli stron, ale także świadczy o ich świadomości co do skutków prawnych podejmowanych decyzji. Notariusz, jako bezstronny i niezależny arbiter, jest odpowiedzialny za prawidłowe zredagowanie aktu, zgodnie z wolą stron i obowiązującymi przepisami prawa, a także za wyjaśnienie wszelkich wątpliwości i pouczenie o konsekwencjach prawnych.

Brak zachowania formy aktu notarialnego w sytuacjach, gdy przepisy prawa tego bezwzględnie wymagają, skutkuje bezwzględną nieważnością dokonanej czynności prawnej. Oznacza to, że czynność taka, choć faktycznie miała miejsce, z punktu widzenia prawa nigdy nie nastąpiła. Jest to fundamentalna zasada, mająca na celu ochronę stron transakcji przed pochopnymi decyzjami oraz zapewnienie stabilności i bezpieczeństwa obrotu prawnego, zwłaszcza w obszarach tak wrażliwych jak przeniesienie własności nieruchomości czy kwestie spadkowe. Akt notarialny, dzięki swojej formalnej perfekcji i pieczy notariusza, minimalizuje ryzyko sporów, niejasności i przyszłych roszczeń, stanowiąc niezawodny dowód na dokonane uzgodnienia.

Notariusz – Strażnik Praworządności: Rola i Obowiązki w Procesie Sporządzania Aktu

Notariusz to nie tylko urzędnik, ale przede wszystkim osoba zaufania publicznego, której rola w procesie sporządzania aktu notarialnego jest kluczowa i wielowymiarowa. Zgodnie z ustawą Prawo o notariacie, notariusz jest powołany do dokonywania czynności, którym strony są obowiązane lub pragną nadać formę notarialną. Pełni funkcję bezstronnego doradcy i gwaranta legalności. Jego misją jest zapewnienie bezpieczeństwa prawnego, co realizuje poprzez szereg ścisłych obowiązków.

Do głównych obowiązków notariusza należy przede wszystkim czuwanie nad należytym zabezpieczeniem praw i słusznych interesów stron oraz innych osób, dla których czynność może wywoływać skutki prawne. Musi on odmówić dokonania czynności notarialnej, która byłaby sprzeczna z prawem. Przed sporządzeniem aktu, notariusz ma obowiązek nie tylko zebrać i zweryfikować wszystkie niezbędne dokumenty, ale także dokładnie ustalić tożsamość osób biorących udział w czynności. Weryfikuje ich zdolność do czynności prawnych, upewniając się, że są świadome i działają dobrowolnie, bez przymusu czy błędu.

Kluczowym etapem jest również przygotowanie projektu aktu. Notariusz starannie redaguje treść dokumentu, dbając o jego jasność, precyzję i zgodność z wolą stron, jednocześnie przestrzegając rygorystycznych wymogów prawnych. Po przygotowaniu, akt jest czytany na głos wszystkim uczestnikom. Ten moment jest niezwykle ważny – to wtedy strony mogą w pełni zapoznać się z każdym zdaniem dokumentu, upewnić się, że ich intencje zostały poprawnie zapisane i rozwiać wszelkie wątpliwości. Notariusz ma obowiązek wyjaśnić wszelkie niezrozumiałe kwestie oraz pouczyć o skutkach prawnych poszczególnych postanowień. Po odczytaniu i pełnym zrozumieniu treści, akt jest podpisywany przez strony, a na końcu przez samego notariusza, który opatruje go pieczęcią urzędową. To właśnie podpis i pieczęć notariusza nadają dokumentowi moc urzędową i status dokumentu zaufania publicznego.

Kiedy Akt Notarialny Jest Niezbędny? Przegląd Czynności Prawnych Wymagających Formy Notarialnej

Forma aktu notarialnego jest wymagana przez prawo w sytuacjach, gdy ustawodawca uznał, że dana czynność prawna ma na tyle istotne znaczenie dla porządku prawnego i interesów stron, że wymaga najwyższego stopnia pewności i ochrony. Jest to nie tylko zabezpieczenie przed oszustwem, ale także gwarancja, że transakcja została przeprowadzona świadomie i zgodnie z prawem. Poniżej przedstawiamy najważniejsze kategorie czynności prawnych, dla których forma aktu notarialnego jest obligatoryjna:

• Przeniesienie własności nieruchomości: To chyba najbardziej znana i powszechna kategoria. Dotyczy ona zarówno umów sprzedaży, darowizny, zamiany, jak i umów dożywocia, umów o podział majątku spadkowego obejmującego nieruchomości czy umów zobowiązujących do przeniesienia własności nieruchomości. Bez aktu notarialnego umowa o przeniesienie własności nieruchomości jest bezwzględnie nieważna.
• Ustanowienie ograniczonych praw rzeczowych na nieruchomości: Dotyczy to m.in. ustanowienia użytkowania wieczystego, ograniczonego prawa rzeczowego np. służebności gruntowej (np. drogi koniecznej), służebności osobistej, hipoteki (choć sama hipoteka powstaje z chwilą wpisu do księgi wieczystej, to oświadczenie o jej ustanowieniu często jest składane w akcie notarialnym).
• Ustanowienie prawa spółdzielczego własnościowego do lokalu: Przeniesienie tego prawa również wymaga formy aktu notarialnego.
• Umowy dotyczące spółek:
  • Umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
  • Statut spółki akcyjnej.
  • Zmiany umów i statutów spółek, które pierwotnie wymagały formy aktu notarialnego.
  • Sprzedaż lub zastaw przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, jeśli w jego skład wchodzi nieruchomość.
• Prawo spadkowe:
  • Testament (oprócz testamentu własnoręcznego, ustnego czy wojskowego, które mają swoje specyficzne formy). Akt notarialny daje pewność co do jego autentyczności i zgodności z wolą spadkodawcy.
  • Umowy o zrzeczenie się dziedziczenia.
  • Oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku (mogą być również składane przed sądem, ale forma notarialna jest wygodną alternatywą).
  • Protokoły dziedziczenia i akty poświadczenia dziedziczenia – zastępują one w wielu wypadkach postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku.
• Prawo rodzinne:
  • Umowy majątkowe małżeńskie (intercyzy), zmieniające ustawowy ustrój majątkowy (np. wprowadzające rozdzielność majątkową).
  • Umowy o podział majątku wspólnego (jeśli w skład majątku wchodzi nieruchomość).
• Pełnomocnictwa: Pełnomocnictwo do dokonania czynności prawnej, która sama wymaga formy aktu notarialnego (np. pełnomocnictwo do sprzedaży nieruchomości), również musi być sporządzone w formie aktu notarialnego.
• Umowy o podział spadku: Jeżeli w skład spadku wchodzi nieruchomość.

Należy pamiętać, że powyższa lista nie jest wyczerpująca, a przepisy prawa mogą wprowadzać dodatkowe wymogi dotyczące formy notarialnej dla innych, specyficznych czynności. W razie wątpliwości zawsze należy skonsultować się z notariuszem.

Struktura i Treść Aktu Notarialnego – Co Musi Zawierać Dokument?

Akt notarialny to dokument o ściśle określonej strukturze i zawartości, podyktowanej przez Prawo o notariacie oraz inne odpowiednie ustawy. Jego precyzyjne sformułowanie jest gwarancją jego ważności i mocy dowodowej. Każdy akt notarialny musi zawierać szereg obligatoryjnych elementów, które zapewniają jego kompletność i zrozumiałość.

Standardowy akt notarialny powinien zawierać następujące elementy:

1. Data i miejsce sporządzenia aktu: Dokładne określenie dnia, miesiąca i roku sporządzenia, a także miejsca (miasta i kancelarii notarialnej), w której akt został sporządzony.
2. Dane notariusza: Imię, nazwisko notariusza oraz siedzibę jego kancelarii.
3. Dane stron czynności prawnej:
   • Imiona, nazwiska, imiona rodziców.
   • Adres zamieszkania lub siedziby (dla podmiotów prawnych).
   • Data urodzenia.
   • Numer PESEL, a dla cudzoziemców numer paszportu lub innego dokumentu tożsamości.
   • Rodzaj i numer dokumentu tożsamości.
   • W przypadku osób prawnych – nazwa i siedziba, numer KRS, dane osoby reprezentującej (z pełnomocnictwem lub uprawnieniem wynikającym z przepisów).
   • Informacja o stanie cywilnym (np. „kawaler”, „mężatka”, „zamężna”) oraz o ustroju majątkowym (np. wspólność majątkowa, rozdzielność majątkowa).
4. Oświadczenia stron: To kluczowa część aktu, w której strony wyrażają swoją wolę i dokonują konkretnej czynności prawnej (np. oświadczenie o sprzedaży nieruchomości, oświadczenie o darowiźnie, oświadczenie o założeniu spółki). Oświadczenia te muszą być jasno i precyzyjnie sformułowane.
5. Opis przedmiotu czynności prawnej: Szczegółowy opis, np. nieruchomości (numer księgi wieczystej, numer działki, położenie, powierzchnia, rodzaj zabudowy), udziałów w spółce, przedsiębiorstwa.
6. Warunki i terminy: Jeśli czynność jest uzależniona od warunków, terminów lub innych postanowień, muszą one być wyraźnie określone.
7. Informacja o wysokości opłat i podatków: Notariusz ma obowiązek podać wysokość pobranej taksy notarialnej, podatku od czynności cywilnoprawnych (PCC) lub podatku od spadków i darowizn (PSD), a także opłat sądowych, które zostaną przez niego pobrane i przekazane odpowiednim urzędom.
8. Stwierdzenie odczytania, przyjęcia i podpisania aktu: Notariusz musi zamieścić adnotację, że akt został stronom odczytany, objaśniony, a strony oświadczyły, że jego treść jest zgodna z ich wolą i że go podpisują.
9. Podpisy: Podpisy wszystkich uczestników czynności prawnej oraz notariusza. Każda strona aktu powinna być parafowana.
10. Numer Repertorium A: Każdy akt notarialny musi być wpisany do Repertorium A, czyli urzędowego rejestru notariusza, pod unikalnym numerem, co pozwala na jego łatwą identyfikację i archiwizację.

W zależności od rodzaju czynności prawnej, akt notarialny może zawierać również inne, specyficzne postanowienia, takie jak na przykład wnioski o wpis do księgi wieczystej, wnioski do Krajowego Rejestru Sądowego, oświadczenia o poddaniu się egzekucji czy informacje o załącznikach (np. wypisy z rejestru gruntów, zaświadczenia o przeznaczeniu nieruchomości).

Kompletowanie Dokumentacji: Niezbędne Papiery do Sporządzenia Aktu Notarialnego Nieruchomości

Proces sporządzania aktu notarialnego, zwłaszcza tego dotyczącego nieruchomości, rozpoczyna się długo przed wizytą w kancelarii – od skrupulatnego gromadzenia niezbędnych dokumentów. Ich kompletność i aktualność są absolutnie kluczowe dla sprawnego przebiegu całej transakcji. Notariusz, mając na uwadze bezpieczeństwo prawne stron, ma obowiązek zweryfikować stan prawny nieruchomości oraz tożsamość uczestników. Poniżej przedstawiamy szczegółową listę dokumentów zazwyczaj wymaganych do sporządzenia aktu notarialnego sprzedaży/darowizny nieruchomości:

Dokumenty tożsamości stron:

• Dla osób fizycznych: Dowód osobisty lub paszport (ważne, aktualne, bez uszkodzeń).
• Dla osób prawnych (firm, spółek):
  • Aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS).
  • NIP, REGON.
  • Uchwała odpowiedniego organu (np. zarządu, zgromadzenia wspólników) o wyrażeniu zgody na dokonanie czynności prawnej (jeśli jest wymagana przez statut lub umowę spółki).
  • Dokumenty tożsamości osób reprezentujących spółkę (prezes zarządu, prokurent, pełnomocnik).

Dokumenty dotyczące nieruchomości:

• Numer księgi wieczystej: Jest to podstawa do weryfikacji stanu prawnego nieruchomości. Notariusz zazwyczaj sam pobiera aktualny odpis księgi wieczystej.
• Podstawa nabycia nieruchomości: Dokument potwierdzający, w jaki sposób zbywca (sprzedający/darczyńca) stał się właścicielem nieruchomości. Może to być:
  • Poprzedni akt notarialny (np. umowa sprzedaży, darowizny, podziału majątku wspólnego).
  • Prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia.
  • Postanowienie sądu o zasiedzeniu.
  • Orzeczenie sądowe (np. wyrok o zniesieniu współwłasności).
• Zaświadczenie z urzędu gminy/miasta o przeznaczeniu nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego: Informuje, czy dla danej działki istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i jakie jest jej przeznaczenie (np. budowlane, rolne, usługowe). W przypadku braku planu, wymagana jest informacja o braku planu lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (WZ).
• Wypis z rejestru gruntów i wyrys z mapy ewidencyjnej: Dokumenty te szczegółowo opisują nieruchomość (numer działki, powierzchnia, rodzaj użytku) i jej położenie. Często wymagane są z klauzulą przeznaczenia do dokonywania wpisów w księgach wieczystych.
• Zaświadczenie o braku zaległości w podatkach i opłatach lokalnych: Wydawane przez urząd gminy/miasta, potwierdza, że na nieruchomości nie ciążą nieuregulowane zobowiązania publicznoprawne.
• Zaświadczenie ze spółdzielni mieszkaniowej (dla spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu): Potwierdzające komu przysługuje prawo do lokalu, czy są zaległości w opłatach, oraz czy spółdzielnia wyraża zgodę na zbycie (jeżeli jest wymagana przez statut).
• Świadectwo charakterystyki energetycznej: Wymagane przy sprzedaży lub najmie budynków lub części budynków, z wyjątkiem pewnych wyłączeń.
• Zaświadczenie z ZUS/KRUS o niezaleganiu ze składkami (dla przedsiębiorców).
• Zaświadczenie naczelnika urzędu skarbowego o wywiązaniu się z obowiązku podatkowego (PCC lub spadki/darowizny): W przypadku nabycia nieruchomości w drodze spadku, darowizny lub zasiedzenia, niezbędne jest zaświadczenie potwierdzające uregulowanie podatku (lub jego zwolnienie).

Lista ta może się różnić w zależności od konkretnej sytuacji prawnej nieruchomości i stron transakcji. Zawsze zaleca się wcześniejszy kontakt z kancelarią notarialną, aby uzyskać precyzyjną listę dokumentów dostosowaną do indywidualnych potrzeb, co pozwoli uniknąć opóźnień.

Proces Sporządzania Aktu – Od Konsultacji do Archiwizacji

Sporządzenie aktu notarialnego to wieloetapowy proces, który zaczyna się znacznie wcześniej niż sam moment podpisania dokumentu. Jest to procedura wymagająca skrupulatności, wiedzy prawniczej i zaangażowania zarówno notariusza, jak i stron transakcji. Poniżej przedstawiamy krok po kroku, jak wygląda typowy proces sporządzania aktu notarialnego dla nieruchomości:

1. Wstępna konsultacja i zgromadzenie informacji

Pierwszym krokiem jest kontakt z kancelarią notarialną. Strony przedstawiają notariuszowi swoje intencje, np. zamiar sprzedaży nieruchomości. Notariusz udziela wstępnych informacji o wymaganych dokumentach, kosztach oraz przebiegu czynności. To moment na zadawanie pytań i wyjaśnianie podstawowych kwestii. Strony dostarczają notariuszowi wszystkie wymagane dokumenty (lista jak w poprzedniej sekcji), które są podstawą do dalszych działań.

2. Weryfikacja dokumentacji i stanu prawnego

Po otrzymaniu kompletu dokumentów, notariusz przystępuje do ich szczegółowej analizy. Sprawdza ich autentyczność, aktualność oraz zgodność z przepisami prawa. Najważniejszym elementem jest weryfikacja stanu prawnego nieruchomości w księdze wieczystej. Notariusz sprawdza, czy zbywca jest faktycznym właścicielem, czy na nieruchomości nie ciążą obciążenia (np. hipoteki, służebności, roszczenia osób trzecich) oraz czy nie ma żadnych przeciwwskazań do jej zbycia. Weryfikuje również zdolność stron do czynności prawnych oraz ich tożsamość.

3. Przygotowanie projektu aktu notarialnego

Na podstawie zebranych informacji i zweryfikowanej dokumentacji, notariusz sporządza projekt aktu notarialnego. Projekt ten jest redagowany z największą starannością, zgodnie z wolą stron, ale jednocześnie z bezwzględnym poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa. Zawiera on wszystkie obligatoryjne elementy aktu, szczegółowy opis przedmiotu transakcji, oświadczenia stron, warunki umowy oraz informacje o kosztach i podatkach.

4. Akceptacja projektu przez strony

Gotowy projekt aktu notarialnego jest udostępniany stronom, zazwyczaj drogą elektroniczną, do wglądu i akceptacji. Strony mają czas na dokładne zapoznanie się z treścią dokumentu, weryfikację danych i zgłoszenie ewentualnych uwag lub propozycji zmian. Na tym etapie notariusz może ponownie wyjaśniać zawiłości prawne i precyzować postanowienia aktu, tak aby odpowiadały one w pełni intencjom i zgodnej woli stron.

5. Odczytanie, pouczenie i podpisanie aktu notarialnego

W wyznaczonym terminie strony stawiają się osobiście (lub przez pełnomocników) w kancelarii notarialnej. Notariusz jeszcze raz, w ich obecności, odczytuje cały akt na głos, upewniając się, że wszyscy dokładnie rozumieją jego treść. Następnie poucza strony o skutkach prawnych dokonanej czynności oraz o odpowiedzialności za złożone oświadczenia. Po upewnieniu się, że wszystko jest jasne i zgodne z ich wolą, strony parafują każdą stronę aktu i składają swoje podpisy na końcu dokumentu. Ostatni podpis składa notariusz, opatrując akt swoją pieczęcią urzędową. Z chwilą podpisania aktu, czynność prawna zostaje formalnie dokonana.

6. Pobranie opłat i archiwizacja

Po podpisaniu aktu, notariusz pobiera należną taksę notarialną oraz inne opłaty i podatki (PCC, opłaty sądowe), które zostaną przez niego przekazane do odpowiednich instytucji. Oryginał aktu notarialnego jest następnie wpisywany do Repertorium A i bezpiecznie przechowywany w kancelarii notarialnej przez okres 10 lat, a następnie przekazywany do archiwum państwowego. Strony otrzymują natomiast wypisy aktu notarialnego.

7. Złożenie wniosków w sądzie wieczystoksięgowym i innych instytucjach

W przypadku czynności dotyczących nieruchomości, notariusz ma obowiązek niezwłocznie po podpisaniu aktu złożyć w imieniu stron wniosek o wpis zmian w księdze wieczystej (np. o zmianę właściciela) do właściwego sądu wieczystoksięgowego. W zależności od rodzaju czynności, notariusz może również dokonać zgłoszeń do innych rejestrów (np. KRS) lub organów (np. urząd skarbowy w celu rozliczenia podatku).

Cały proces ma na celu zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa i przejrzystości transakcji, chroniąc interesy wszystkich zaangażowanych stron.

Wypis Aktu Notarialnego a Oryginał – Różnice i Moc Prawna

W praktyce obrotu prawnego często spotykamy się z dwoma pojęciami: „oryginał aktu notarialnego” i „wypis aktu notarialnego”. Choć oba dokumenty mają zbliżoną treść, ich funkcja i sposób przechowywania są diametralnie różne, natomiast moc prawna pozostaje tożsama.

Oryginał aktu notarialnego

Oryginał aktu notarialnego to pierwotny, własnoręcznie podpisany przez strony i notariusza dokument, który powstał w wyniku dokonanej czynności prawnej. Jest to jedyny egzemplarz, który od momentu sporządzenia jest na stałe przechowywany w kancelarii notarialnej. Notariusz ma obowiązek prowadzenia Repertorium A – specjalnego rejestru, w którym każdy oryginał aktu notarialnego otrzymuje swój unikalny numer i jest pieczołowicie archiwizowany. Przechowywanie oryginałów w kancelarii notarialnej ma na celu zapewnienie ich bezpieczeństwa, trwałości oraz możliwości weryfikacji w przyszłości. Oryginał aktu notarialnego nie opuszcza kancelarii i jest dostępny jedynie do wglądu, z zachowaniem ścisłych procedur.

Wypis aktu notarialnego

Wypis aktu notarialnego to dokładna, wierna kopia oryginału aktu, sporządzona i poświadczona za zgodność z oryginałem przez notariusza. Wypis zawiera pełną treść oryginału, ale zamiast oryginalnych podpisów stron, znajduje się na nim adnotacja o ich złożeniu, a na samym końcu umieszcza się klauzulę o tym, że jest to wypis, z podaniem daty i numeru Repertorium A, pod którym figuruje oryginał. Wypis jest opatrzony pieczęcią notariusza i jego podpisem. Ilość wypisów zależy od potrzeb stron i może być wydawany wielokrotnie na żądanie osób uprawnionych.

Moc prawna wypisu aktu notarialnego

Co niezwykle istotne, wypis aktu notarialnego ma taką samą moc prawną jak jego oryginał. Oznacza to, że wypis jest pełnoprawnym dokumentem urzędowym i może być używany w obrocie prawnym na równi z oryginałem. Strony transakcji otrzymują wypisy, aby móc posługiwać się nimi we wszelkich sprawach wymagających udokumentowania czynności prawnej, np. w sądzie (do dokonania wpisu w księdze wieczystej), w urzędach, bankach czy innych instytucjach. Dzięki temu oryginał aktu notarialnego pozostaje bezpieczny w archiwum notarialnym, a strony mogą swobodnie realizować swoje prawa i obowiązki wynikające z aktu, posługując się jego prawnie wiążącymi kopiami.

Zasada tożsamości mocy prawnej oryginału i wypisu jest fundamentalna dla funkcjonowania systemu notariatu i obrotu prawnego, zapewniając zarówno bezpieczeństwo przechowywania kluczowych dokumentów, jak i łatwą dostępność ich wiarygodnych kopii dla zainteresowanych stron.

Akt Notarialny a Prawo Własności – Jakie Jest Jego Rzeczywiste Znaczenie?

„Czy akt notarialny jest aktem własności?” To jedno z najczęściej zadawanych pytań w kontekście obrotu nieruchomościami. Odpowiedź na nie wymaga precyzyjnego rozróżnienia ról poszczególnych dokumentów w procesie przenoszenia prawa własności w polskim systemie prawnym. Otóż, akt notarialny, choć jest absolutnie niezbędny, sam w sobie nie jest „aktem własności” w potocznym rozumieniu, czyli dokumentem bezpośrednio stwierdzającym, że ktoś jest właścicielem nieruchomości.

Akt notarialny pełni funkcję podstawy, czyli tytułu prawnego do przeniesienia własności. Jest to dokument, który potwierdza zgodne oświadczenie woli stron o dokonaniu czynności prawnej skutkującej przeniesieniem własności (np. sprzedaży, darowizny). Bez aktu notarialnego taka czynność prawna byłaby nieważna, a co za tym idzie, nie mogłaby prowadzić do skutecznej zmiany właściciela nieruchomości.

Kluczowe znaczenie w polskim systemie prawnym, zwłaszcza w odniesieniu do nieruchomości, mają księgi wieczyste. Księgi wieczyste są publicznym rejestrem, prowadzonym przez sądy rejonowe, który zawiera informacje o stanie prawnym nieruchomości, w tym przede wszystkim o tym, kto jest jej właścicielem. Zgodnie z zasadą jawności materialnej ksiąg wieczystych (art. 5 Ustawy o księgach wieczystych i hipotece), domniemy